In mijn huis zag ik steeds meer ongewenste spullen ophopen: de boeken van mijn studie waar ik niets meer mee kon, half gelezen boeken, hobbyspullen, aantekeningen, kleding, speelgoed, notitieblokjes van eerdere banen, enzovoort. Ik voelde me constant opgejaagd. En hoe ik ook mijn best deed, afmaken en opruimen lukte niet, of pas op het allerlaatste moment. Ik zocht hulp en deed allerlei cursussen, maar de chaos in mijn hoofd en huis nam alleen maar toe. Toen mijn dochtertje eenmaal naar school ging, werd het nog erger: het speelgoed dat de huiskamer overnam, de stress van op tijd bij school en zwemles komen, alle fotoalbums die ik nog wilde maken én de berg knutselwerkjes. Maar het allerergste vond ik dat mijn stress op haar oversloeg: vertrekken en opruimen was zo vaak een strijd. Zo kon het niet langer.

Opruimen werd mijn therapie
Ik ging opruimen en ontdekte dat opruimen veel meer is dan alleen spullen verplaatsen: je komt letterlijk jezelf en je geschiedenis tegen. Waar ik bij therapie alles altijd keurig kon beredeneren vanuit mijn hoofd, begon ik nu eindelijk te voelen. Voelen in plaats van wegstoppen, besluiten in plaats van uitstellen. Ik leerde keuzes maken, los te laten en trots te zijn op elk stapje dat ik had gezet. Met zichtbaar resultaat: Ik kreeg meer zelfvertrouwen, het huis is een stuk opgeruimder én we gaan nu (meestal) op tijd en zonder ruzie de deur uit.